ZAMİR TÜRLERİ VE ÖZELLİKLERİ
 Tümcede genellikle adların yerini tutan, kişi, soru, gösterme ve belgisizlik kavramları taşıyan sözcüklere denir. Adıl sözcüğü Osmanlıca "zamir" sözcüğünün karşılığıdır. Adılın başka bir tanımı ise şöyledir: "Tümcede adların, önce geçmiş kavramların yerini tutan ve söyleyenle kendisine söylenen kimseleri hatırlatan sözcüklerdir." Bir başka tanıma göre ise "Nesnelerin yerine geçerek veya göstererek karşılayan sözcüklerdir." Şeklinde tanımlanır. Adıllar Türkçe'de değişmeyen bir söz bölüğüdür. Yalnız adılları yapı (biçim) yönünden ele almamız mümkün değildir. Çünkü kelimeleri adıl göreviyle türeten eklerimiz yoktur. Bu nedenle  bu sözcük türlerini anlam ve görev açısından incelemek gerekiyor.

Adıllar ad soylu sözcükler içinde en çok adlara benzerler. Ad durumuna girebilirler ve iyelik eklerini alabilirler. Bir adla birlikte tamlama da kurarlar. Adıllar tümce içinde adlar gibi öğe özelliklerini taşıyabilirler. Yine adıllar çeşitli ekler alarak belirteç olarak tümcede yer alabilirler. İlgi eki -ki kimi zaman adıllarla kullanıldığında tamlamadaki tamlananın yerini tutar. Benim kitabım yerine benimki sözcüğü kullanılabilir. İlgi eki almış adıllar bu ekten sonra yine iyelik ve ad durum eklerini alabilmektedirler. Bu da bir bakıma anlamı  daha da güçlendirir.
Adılların çoğu zaman ikileme oluşturdukları da görülmektedir. Elbette ki ikilemelerin amacı anlamı güçlendirmektir. Bu nedenle, öteki beriki, kendi kendine, senin benim, kimi kimsesi, falan filan, şuna buna, ötekine berikine gibi ikilemelerin dilimizde sıkça kullanıldığı görülmektedir.  Adıllar ayrıca ilgeçlerle  de kullanılır ve tamlama oluşturdukları görülür:
Benim gibi, onun için, benim için...
Tümleç oluşturdukları da görülür: Kendine göre aldı., Bana kadar yürü.

SÖZCÜK BİLGİSİ