VİRGÜL (,) İŞARETİNİN KULLANILDIĞI YERLER
a.  görevdeki sözcükleri, sözcük öbeklerini birbirinden ayırmak için kullanılır. Başka bir deyişle iki ya da ikiden çok olan özne, nesne, tümleç ve yüklem arasına virgül konur: 
 
O, sert yapılı, geniş omuzlu bir adamdı. Kemikli yüzünün ortasında, sivri, uzun ve saldırıcı bir burnu vardı. (Yakup Kadri Karaosmanoğlu)
 
b.  Uzun cümlelerde ve öznenin vurgulu bir biçimde belirtilmesi istendiğinde, özneden sonra konur: 
 
Türkçenin ses yansımaları, daha çok Rus Türkologlarınca ilgi görmüştür. (Hamza Zülfikar) 
 
c.  Sıralı cümleleri ayırmak için kullanılır: 
 
Yüzünü yıkadı, giysilerini değiştirdi, kahvaltı etti, sokağa çıktı. 
 
Cümle içinde geçenve, veya, ya da, yahut” gibi bağlaçlardan önce de sonra da virgül kullanılamaz. 
 
O ve sen gelmeliydiniz ya da haber göndermeliydiniz. 
 
d.  Seslenmelerden sonra konur: 
 
Kabahat, ey bu satırları heyecanla okuyacak arkadaş, senindir. (Yakup Kadri Karaosmanoğlu) 
 
e.  Ara söz ve ara cümleleri ayırmak için kullanılır: 
 
Gece Bekçisi'ndeki tipler, özellikle de Max ve Lucia, Fromm'un genel plandaki çözümleme- sinde, gerçekten sado-mazohist bir karakter yapısı gösterirler. (Hilmi Yavuz) 
 
f.  Tırnak içine alınmamış aktarma cümlelerin sonunda tırnak işareti yerine konur: 
 
Yarın gidiyorum, dedi. 
 
g.  Birleşik cümlelerde gibi, hâlde, için, rağmen, bile, değil, sonra türündeki sözcüklerle sonuçlanan cümleciklerin bu sözcüklerinden sonra konur: 
 
O adam da dülger balığı alabilmek, bu balığı hak edebilmek için, elinden geleni yapı- yordu. (Sait Faik Abasıyanık) 
 
Anlamı güçlendirmek için aynı sözcüğün yinelenmesiyle ortaya çıkan ikilemelerin arasına virgül konmaz:  
 
koşa koşa, seve seve… 
 
ğ.  Yazışmalarda, başvurulan makamın adından sonra kullanılır: 
 
Anadolu Üniversitesi Rektörlüğüne, Eskişehir Valiliğine, 
 
h.  Kesirli sayıların yazılışında, kesirleri ayırmak için konur: 
 
18,57 (on sekiz tam, yüzde elli yedi) 
 
ı.  Cümle başlarında kullanılan evet, hayır, yok, peki, pekâlâ, hayhay, baş üstüne, tamam, öyle, elbette, haydi gibi sözcüklerden sonra konur: 
 
Haydi, git; halkın içine karış; artık sen benim malım değilsin! (Horatius) 
 
i.  Bir sözcüğün kendisinden sonraki sözcükle yapı bakımından bir bağlantısı olmadığını göstermek için de kullanılır: 
 
Yaşlı müdür, yardımcısı Ayşe'ye döndü. 
 
Tamlamalarda, tamlamayı oluşturan sözcüklerin arasına virgül konmaz:  
 
Ali'nin kitabı, bahçe kapısının çiçek desenli kapısı…
 

NOKTALAMA