Vü'sat O. Bener |Amasya| Türkiye Edebiyat Haritası


Cumhuriyet Dönemi yazarlarındandır. VOB imzasıyla Özgür İnsan dergisinde yazdı. 10 Mayıs 1922’de Amasya’da doğdu. Felsefeci Cemil Sena Ongun’un yeğeni, romancı Erhan Bener’in ağabeyidir. İlkokulu Erzincan’da, Ortaokulu Sivas’ta bitirdi. Bursa Işıklar Askerî Lisesi ve Harp Okulundan sonra levazım üsteğmeni olarak Dikili ve Ankara’da görev yaptı. Siirt’te kıdemli yüzbaşıyken kendi isteğiyle askerlikten ayrıldı (1953). DİE’de memurluk yaptı, Ulus gazetesinde gece düzeltmeni ve Cebeci İmam Hatip Okulunda Türkçe öğretmeni olarak çalıştı. 1957’de Ankara Hukuk Fakültesinden mezun oldu. Bundan sonra Ticaret Bakanlığında raportör, Karayolları Genel Müdürlüğünde hukuk müşaviri olarak çalıştı, bir sendikanın danışmanlığını yürüttü. 1992’de emekli oldu. 

Yeni İstanbul gazetesinin New York Herald Tribune gazetesiyle birlikte düzenlediği Dünya Hikâye Yarışması'nda “Dost” adlı öyküsüyle üçüncülük kazanmasıyla dikkati çekti (Yeni İstanbul, 10 Ağustos 1950). Seçilmiş HikâyelerVarlık ve Yeditepe dergilerinde yayımlanan öyküleriyle tanındı. Gergedan, Argos ve Gösteri dergilerinde ürünleri yer aldı. İnsanın bilinçaltını ve iç dünyasındaki kargaşayı inceleyen öyküleriyle 1950 kuşağı öykücüleri içinde değerlendirildi. Soyutlamalara dayalı yenilikçi anlatımıyla öykücülüğümüzde yeni bir yol açtı. İki hikâye kitabı üzerine, başka eleştirileri de değerlendiren bir inceleme, Asım Bezirci’nin Çok Kapılı Oda (1961) kitabındadır. Öyküleri, yabancı ve Türk antolojilerinde yer aldı.

Ihlamur Ağacı adlı oyunu ile Türk Dil Kurumu Tiyatro Ödülü'nü kazandı (1963). İpin Ucu adlı oyunu ile de 1980 Abdi İpekçi Ödülü'nü Tuncer Cücenoğlu ile paylaştı. Siyah Beyaz adlı dosyasıyla 1993 Yunus Nadi Yayımlanmamış Öykü Ödülü (M. Zaman

Saçlıoğlu ile paylaştı) ve 1993 Sedat Simavi Armağanı, Edebiyatçılar Derneği Altın Madalya Onur Ödülü'ne değer bulundu. 2005 TÜYAP İstanbul Kitap Fuarı Onur Yazarı oldu. 31 Mayıs 2005’te Ankara’da ölen, Vüs’at O Bener’in mezarı Karşıyaka Mezarlığı'ndadır.

Kitapları: Öykü: Dost (1952, aynı yapıt 1977’deki baskısından bu yana yazarın son öykü kitabı dışındaki toplu öyküleri ile yayımlanır oldu), Yaşamasız (1957), SiyahBeyaz (1993), Mızıkalı Yürüyüş (1997), Kara Tren (1998), Kapan (2001), Havva (Seçme öyküler, 2009). Roman: Buzul Çağının Virüsü (1984), Bay Muannit Sahtegi’nin Notları (1991). Şiir: Manzumeler (1994). Oyun: Ihlamur Ağacı (1962), İpin Ucu (1980).